از زمان خلقت آنها ، بطری های عطر چیزی بیش از کشتی های عملی برای نگه داشتن رایحه نبوده اند. آنها همچنین کشتی های نفیس بوده اند که هنر ، هنر و هنر و فرهنگ را فیوز می کنند.
تاریخ آنها به تمدنهای باستان باز می گردد ، هنگامی که مصریان باستان از بطری های Alabaster یا شیشه ای برای ذخیره روغنهای عطر گرانبها استفاده می کردند. این کشتی ها اغلب به عنوان نمادهای مقدس طراحی می شدند و نمادی از تصفیه و حرمت در آیین های مذهبی بودند. در دوره های یونانی و رومی ، مواد مورد استفاده برای بطری های عطر به تدریج گسترش می یابند و پیشرفت در تکنیک های شیشه ای امکان پذیر است ، از گلدان های ساده گرفته تا تسکین های پیچیده ، هر یک که اوج زیبایی شناسی و کاردستی را در آن زمان منعکس می کند.
در اروپای قرون وسطایی ، بطری های عطر به موارد لوکس برای اشرافیت تبدیل شدند ، استفاده از آنها از فلزات کریستالی و گرانبها که نشانگر وضعیت و پالایش است. در قرن 18th ، فرانسه در عصر طلایی عطر و عطر و بوی طراحی بطری عطر هنری شد. Art Nouveau آنها را با منحنی های طبیعی و روان آغشته کرد ، در حالی که Art Deco زیبایی شناسی مدرن خطوط هندسی را معرفی کرد. این بطری ها نه تنها نگهبان عطر بلکه آثار هنری در نظر کلکسیونرها نیز هستند. به عنوان مثال ، بطری "Eau de Parfum" Guerlain ، مشهور به بیزانس - مجسمه کریستالی سبک ، میراث قدیمی - را حمل می کند.
طرح های بطری عطر مدرن به طور فزاینده ای متنوع هستند ، با ظهور مواد دوستانه -} مواد دوستانه و مینیمالیسم که منعکس کننده ارزش های معاصر است. با این حال ، صرف نظر از چگونگی تکامل فرم آنها ، بطری عطر تقاطع هنر بویایی و زیبایی شناسی بصری است. از طریق شیشه های شفاف یا مواد خیره کننده ، نامحسوس را تحقق می بخشد و هر اسپری را به یک آیین مینیاتوری تبدیل می کند. از سالن های سلطنتی گرفته تا میزهای پانسمان مدرن ، بطری های عطر هم از طعم شخصی و هم نمادی فرهنگی هستند که از زمان و مکان فراتر می رود و بی سر و صدا بیان ماندگار بشریت از رایحه را بیان می کند.
